Συνήθεις ύποπτοι: GMs part 1

Καταρχάς για να μην μπερδεύετε το πουλάκι σας με τη βούρτσα, θα το εξηγήσω μια και καλή:

GM= Game Master,

ένας γενικός ορισμός που υποδηλώνει το μαλάκα που διαχειρίζεται το παιχνίδι. Από εκεί και πέρα, η κάθε εταιρεία για να φαίνεται και γαμώ τις πρωτότυπες, χρησιμοποιεί δικές της λέξεις για το
ίδιο πράγμα, πχ DM (dungeon master) για D&D, Storyteller για VtM, Referee, Narrator και λοιπές παπαριές για άλλα παιχνίδια που δεν τα ξέρει ούτε ο θυρωρός της εταιρείας τους. Έτσι, για να
ξεκαθαρίσουν μια και καλή τα πράγματα. Οι πραγματικές διαφορές όμως μεταξύ των GMs είναι πολύ βαθύτερες, και περιστρέφονται γύρω από ένα βασικό άξονα.

Δόγμα: ΌΛΟΙ ΟΙ GMs ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΑΚΕΣ. Σοβαρά.

Το πως εκφράζει ο καθένας τη μαλακία του είναι η διαφοροποίηση ανάμεσά τους, με βάση την οποία τους ταξινομώ εδώ. Σε αντίθεση με τους παίκτες που τείνουν να ανήκουν σε μία μόνο
κατηγορία κάθε φορά, οι GMs πολλές φορές δείχνουν στοιχεία από κάμποσες, με ένα ή δύο βασικά στάνταρ στοιχεία. Φίλοι παίκτες, για να είστε υποψιασμένοι και να μη σας πιάνουν στα πράσα,
know your enemy. Σαν κυριότερο κριτήριο έχω το βαθμό αυτοσχεδιασμού που επιδεικνύει ο καθένας.

ΥΠΕΡΚΑΤΗΓΟΡΙΑ 1η:
ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ > ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ

1) Ο πρωτάρης: όταν τα mainstream πρωτοετά παίζουν "μια νύχτα στο παλέρμο", "τα γιατί και τα διότι" και άλλα καθυστερημένα παιχνίδια για να γνωριστούν καλύτερα, κάποιοι
πιό καμμένοιψαγμένοι, αποφασίζουν να στρώσουν campaign. Αμέσως ανακύπτει το πρόβλημα ότι κανένας δεν θέλει να κάνει GM γιατί φοβάται (όχι αδικαιολόγητα) να διαβάσει και να μάθει
τους κανόνες. Έτσι, συνήθως ο λιγότερο αντιαγωνιστικός τρώει το χώσιμο, και αναλαμβάνει να τους παίξει. Όντας κάργα ψαρωμένος, θα διαβάσει καλά έτοιμες περιπέτειες και θα τις παίζει χύμα
τη μία μετά την άλλη χωρίς να σκοτίζεται για λογική συνοχή. Σοβαρά, πόσοι από τους νεότερους έχουν "ξεπαρθενιαστεί" με το Sunless Citadel? Ο τύπος θα εμπεδώσει το γράμμα της περιπέτειας
αλλά όχι το πνεύμα. ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΔΥΝΑΤΑ το text που απευθύνεται στους παίκτες κάνοντας επιτόπια μετάφραση που θα βγάζει λιγότερο νόημα κι από του google translate, και γενικά αν έχεις
ξαναπαίξει με οποιονδήποτε άλλον, το lameness του βγάζει μάτι, όμως ο πρωτάρης είναι καλό παιδί και με προοπτικές. Βέβαια, όπως γίνεται συνήθως στις παρέες του 1ου έτους, οι τύποι γρήγορα
ανακαλύπτουν πως δεν πηγαίνουν μία ο ένας το άλλον, το campaign καταρρέει, παίρνουν ο καθένας το δρόμο του, και ο προνυμφικός GM είναι έτοιμος πλέον να εξελιχθεί.

2) Ο Rainman-wannabe: είναι το είδος του ανθρώπου που θα τον τσακώσουν να στην παίζει διαβάζοντας οικονομικές εφημερίδες. Ο τύπος αυτός έχει ένα πάθος, μια επιθυμία, ένα ζήλο: γουστάρει το σύστημα. Και όσο πιο πολύπλοκο το σύστημα, τόσο περισσότερο γουστάρει, επειδή πιστεύει πως πολύπλοκο = ρεαλιστικό. Έχει μια ιδιαίτερη προτίμηση στα GURPS και το Rolemaster (aka Rulemonster) και το επιβάλλει στους παίκτες του, οι οποίοι τρομοκρατούνται στην προοπτική να κάνουν level up, γιατι περιλαμβάνει δουλεία 4 ωρών στο 15-φυλλο character sheet τους. Δεν τον
ενδιαφέρει να σας πει μια καλή ιστορία, αλλά να τον βάζετε να ρίχνει συνεχώς ζάρια και να ψάχνει σε πινακάκια τα αποτελέσματα. Φανταστείτε σκηνή :

-παίκτης: Tου σπάω το κεφάλι με το morningstar! (=κεφαλοθραύστης sic)
-GM: Έξοχα! Επιτίθεσαι με συντριπτικό όπλο, απόσταση 1 μέτρο, ενάντια σε κάποιον που φοράει μεσαία πανοπλία, σημαδεύοντας κεφάλι, η ώρα είναι μεσημέρι, έχει ομίχλη, τον υψόμετρο είναι
200 μέτρα.... μισό λεπτό! (ο GM γυρνάει την πλάτη στους παίκτες και αφοσιώνεται να ψάχνει τους κατάλληλους πίνακες στα κιτάπια του, Shooka-shooka-shooka-shooka ήχος από ζάρια επί
ζαριών.... και περίπου 10 λεπτά αργότερα:) Δεν τον πέτυχες.
Και το υπόλοιπο σέσσιον συνεχίζεται κάπως έτσι.

Υποκατηγορία 2 i) : Ο Στρατηγός Κάστερ: θέλει να γίνει Ναπολέοντας στη θέση του Ναπολέοντα, αλλά δεν του φτάνουν τα φράγκα και ο χώρος για να παίξει με μακέτα πεδίο μάχης και
μινιατούρες. Οπότε, βγάζει το άχτι του στο παιχνίδι. Η τάση που έχει να βγάζει μαζικές μάχες ή ναυμαχίες είναι απαράμιλλη. Ενώ δεν είναι πορωμένος με πολύπλοκους κανόνες, τους χρειάζεται
όμως για να εξομοιώσει τη μάχη. Οι 1ου λέβελ παίκτες του καταλήγουν απρόσωποι commanders σε μονάδες και το παιχνίδι δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί RPG, αλλά strategy. το παρατσούκλι
που του διάλεξα, αντικατροπτρίζει συνήθως την κατάληξη στις μάχες του.

3) Ο World of Lineage - είσαι ο 1ου λέβελ πέμφιγγας που είναι ο γαμάω και θα σώσει τον κόσμο! ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΛΑΚΕΣ! Η ζημιά που έχουν κάνει τα MMOs στον κόσμο του PnP δεν έχει
προηγούμενο. Οι GMs, έχοντας αποτεφρωθεί ως το κόκκαλο με το να κάνουν τα raids των παιχνιδιών 9000 φορές μπας και βρούνε το MαλακαςValakas, αποφασίζουν να το πάνε ένα βήμα παραπέρα
και να το εξωμοιώσουν στα ζάρια. Φυσικά η δουλεία είναι μηδαμινή επειδή ξέρουν ήδη όλο το setting και τους NPCs του απ'έξω. Εδώ προκύπτουν 2 προβλήματα. α) Ο υπολογιστής έχει κάρτα
γραφικών, εσύ όχι. Όταν λες στους παίκτες ότι βλέπουν ένα Balor ΠΡΕΠΕΙ να το περιγραψεις την πρώτη φορά τουλάχιστον, χωρίς να πεις το ονομά του. Αλλοιώς είναι απλά lame. Μπορεί κάποιος δύσμοιρος να μην έχει παίξει το game, και το να του πετάξεις ένα τυχαίο όνομα που θα μπορούσε να αναφέρεται και σε τσοπανόσκυλο δεν του λέει απολύτως τίποτα. β) Ξεκόλλα από το να δίνεις το uber-loot. Φανταστείτε το ως εξής: αν όλες οι γυναίκες ήταν μουνάρες, δεν θα είχε νόημα να μεθύσεις. Τι προτιμάς, σε έναν κόσμο χωρίς μαγικά αντικέιμενα να έχεις το μοναδικό +1 mace, ή να πουλάνε μαζικά στα περίπτερα το Mercurial Vorpal Devastation Holy Giga Slaying Ubersword of Norris? Χέστε μας, κομπλεξικά που δεν σας έπεσαν οι μπότες που θέλατε μετά το 400ο raid στην Onyxia, και αναπληρώνετε έτσι. Παίξτε χωρίς καθρεφτάκια που θαμπώνουν τους παίκτες και αναιρούν όλο το νόημα. Τα στατιστικά και τα γαμάτα αντικείμενα δεν ειναι αυτό που κάνει τους χαρακτήρες καλοφτιαγμένους και τους παίκτες να ενδιαφέρονται, και ΣΙΓΟΥΡΑ δεν υποκαθιστούν έναν καλό GM. Ακούς Πανάγο?


4) Ο ΟΣΕ- κοινώς ο GM σιδηρόδρομος. Ξεχάστε κάθε ευελιξία. Ο σιδηρόδρομος είναι αποφασισμένος να σας βάλει να παίξετε την ιστορία που έχει στο μυαλό του ΑΚΡΙΒΩΣ με τον τρόπο που θέλει αυτός. Κάθε παρέκλισση είναι αντικανονική και τιμωρείται. Αν επιχειρήσεις να κάνεις οτιδήποτε πέρα από τα καθιερωμένα στην καλύτερη θα ακούσεις "Das ist Verboten!", στη χειρότερη
απλά θα σου σπάσει τις μπάλες 10 ώρες να παιδεύεσαι και θα διασκεδάζει με την ψυχή του κόβοντας σου σιγά-σιγά τις γέφυρες. Είναι σαν να παίζεις σουντόκου, όπου η λύση είναι μόνο μία και
πολλές φορές λάθος: ω,ναι ο ΟΣΕ νομίζει ότι είναι πολύ έξυπνος, άλλα δεν τα έχει σκεφτεί όλα και συχνά κάνει λογικά άλματα δημιουργώντας άλυτους γρίφους. Αποτέλεσμα: το παιχνίδι
βαλτώνει και ο GM κοιτάει ανέκφραστος χωρίς να βοηθάει καθόλου τους 4 μαλάκες που έχει απέναντι του,να αναρωτιούνται τι στον πούτσο να κάνουν για να προχωρήσουν, κολλημένοι εδώ και
10 session σε ένα δωμάτιο. Τελικά μπορεί το campaign να σταματήσει, αλλά θα έχει σχηματιστεί πολύ γερή παρέα για ξύδια.

(to be continued)

Συνήθεις ύποπτοι : παίκτες

Οι RPGάδες που ασχολούνται με το παλιό, καλό Pen and Paper, είναι μια σύνθετη, πολυπολιτισμική ράτσα, μέσα στην οποία ο έμπειρος παρατηρητής διαπιστώνει ορισμένα μοτίβα. Αν λάβεις

υπόψιν και τις ιδιαιτερότητες και μοναδικότητα του κάθε μαλάκα παίκτη, μπορείς άνετα να κατατάξεις τον καθένα σε κάποια κατηγορία. Πολύ σπάνια μόνο οι κατηγορίες αυτές

αλληλεπικαλύπτονται, όμως δεν είναι άγνωστο φαινόμενο οι παίκτες καμιά φορά να μεταπηδήσουν από τη μια στην άλλη ανάλογα με τη φάση της μίζερης ζωής τους.  Όπως και να έχει, όλοι

ανεξαιρέτως οι παίκτες (και οι GMs που ενίοτε κάνουν παίκτες σε campaigns άλλων) εντάσσονται σε μία. Για να ξέρετε, λοιπόν, τι σας γίνεται και ποιοί είναι στην πραγματικότητα οι τύποι που

έχετε γύρω σας στο τραπέζι, συμβουλευτείτε τον παρακάτω οδηγό επιβίωσης:

1) Ο Roleplayer: είναι ο ήσυχος, πράος τυπάκος που βλέπει το παιχνίδι σαν adventure game εποχής, αλλά με μάχες, τις οποίες αποφεύγει. Ψάχνει σε ψυχαναγκαστικό βαθμό στοιχεία και
αντικείμενα, τα συνδυάζει μεταξύ τους για να δει τι θα βγεί, και γενικά κουβαλάει ό,τι σαβούρα βρεί μπροστά του. Μπορεις να του κάνεις πλάκα με το να βγάζεις συνεχώς πράγματα που
φαίνονται σημαντικά και να διασκεδάσεις με την φρίκη στο πρόσωπό του όταν διαπιστώσει πως δεν μπορεί να τα κουβαλήσει επειδή ο χαρακτήρας του έχει τη φυσική κατάσταση τροφίμου στα
ΚΑΠΗ (κόβει από τα σωματικά  στατιστικά του προκειμένου να ανεβάσει τα πνευματικά). Μιλάει με ΟΛΟΥΣ τους NPCs. Είναι ο τύπος που θα προσπαθήσει να μιλήσει με το λυσσασμένο Brutal
Berserker Beholder που πετάει καταπάνω του, και θα το ρωτήσει αν έχει quests για αυτόν. Τέτοιοι παίκτες γουστάρουν να ανεβάζουν skillz που κανένας άλλος δεν θα πάρει, όπως Performance και
Knowledge (History). Νομίζει πως είναι ο Gabriel Knight αλλά οι άλλοι τον βλέπουν σαν Guybrush Threepwood. Ωστόσο προσέχει και μελετάει τον κόσμο στον οποίο παίζει και πολλοί μαθλακοί

GMs κολακεύονται και του χαρίζονται, οπότε συνήθως επιβιώνει. Είναι η μία από τις τρεις κατηγορίες στις οποίες εντάσσονται κατά 99% οι γκόμενες όταν παίζουν.

2) Ο Rollplayer: αν ο Roleplayer βλέπει το παιχνίδι σαν adventure, ο  Rollplayer το βλέπει σαν strategy. Θα κάνει το ελάχιστο απαραίτητο RP και θα ψάξει εκτενέστατα τους κανόνες ΚΑΙ τον κόσμο

για να boostαριστεί στο μάξιμουμ. Προσοχή όμως: μιλάμε για ένα εγωιστικό, ψυχρά υπολογιστικό πλάσμα. Ό,τι κάνει γίνεται με γνώμωνα να αποκτήσει MOAR POWAH! Δεν πρόκεται να πιάσει

κουβεντούλα με τους NPCs για τον καιρό ή για το τι μουσική γουστάρουν, και αυτό ανακλάται στα πραγματιστικά skills του: Heal, Traps, Diplomacy για ευκολία και Sence Motive, Spot για να μην

του τη φέρουν- μια που είναι παρανοϊκά καχύποπτος προς όλους όσους επιβουλεύονται τη ΔΥΝΑΜΗ του (δηλαδή όλους). Οι Rollplayers έχουν την τάση να συνδυάζουν πολλά άσχετα μεταξύ

τους χρήσιμα abilities και ξόρκια, φτιάχνοντας ένα χαρακτήρα mish-mash που στο σύνολό του είναι μακράν ισχυρότερος από το άθροισμα των ιδιοτήτων του.  Το πιο επικίνδυνο όμως στοιχείο
τους είναι άλλο: δεν διαβάζουν απλώς ΟΛΑ τα βιβλία με τις νέες κλάσσεις και δυνάμεις, αλλά προσπαθούν ΚΑΙ μέσα στον κόσμο του παιχνιδιού να δικτυωθούν, γινόμενοι κολλητάρια με τους
ισχυρότερους NPCs κι έχοντας μονίμως πλάτες και κονέ. Νομίζει πως είναι ένα μείγμα από McGuyver - Benjamin Linus- Elminster , μα οι άλλοι τον βλέπουν σαν τον Χλαπάτσα
του GM. Ο Rollplayer είναι ο τελευταίος που πεθαίνει, και αυτό μόνο αν τον τσακώσεις να παίζει μεθυσμένος και παραλείψει κάποια λεπτομέρεια.


3) Το Κρέας: ο σιωπηλός κουλ τύπος, εξαιρετικά αποτελεσματικός στον τομέα του, που είναι αφενός μέν το να είναι η κρεάτινη ασπίδα για το πάρτυ, και αφετέρου δε η μηχανή του κιμά. Όταν
τον ρωτάς την ιστορία του χαρακτήρα του, σου λέει "Είμαι γομάρι. ...Αυτό." Για να λέμε την αλήθεια δεν χρειάζεται ο ίδιος περισσότερα και ούτε θα έπρεπε να τον ζορίσουν. Βρίσκεται στην όλη
φάση για ένα και μοναδικό λόγο: να ρίχνει ζάρια ώστε να αυξάνει κατακόρυφα το fatality rate των NPCs. Με την ευκαιρία, αν δεν υπάρχει για κάποιον μυστηριώδη λόγο φαϊτεράς στο
party, ο GM θα τον εμφανίσει ως NPC -σίγουρα πράματα, το ίδιο ακριβώς γίνεται και με τους healers. Δεν εννοώ απλώς ένα μπρουτάλι με σπαθάκλα, αλλα συγκεκριμένα ένα μπρουτάλι με
σπαθάκλα που ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΠΟΤΕ. Απλά είναι κουλ. Και το κάνει καλύτερα από τον καθένα, εμπνέοντας το ειλικρινές αυτό δεος που σου εμπνέει κάποιος ο οποίος μπορεί άνετα να
σου κόψει τον κώλο. Ο λόγος είναι πως ΟΛΑ μα ΟΛΑ τα skills του, στοχεύουν στη μάχη, και ειδικά στη μάχη σώμα με σώμα, με τα υπερμούσκουλα και την κουμουτσοπανοπλία του. Αν
προσπαθήσει όμως να διαπραγματευτεί με οποιονδήποτε NPC θα τα κάνει σκατά. Η αχίλλειος πτέρνα του είναι το γαμάτο loot: αν του δώσεις ένα uber-όπλο με σκοτεινό όνομα και badass
ιστορία, θα τον δεις να χύνει μαζικά δάκρυα πόρωσης τυφλωμένος από το awesomeness. Αν στα καπάκια πετάξεις αυτό το όπλο μέσα σε ένα λάκκο με λάβα, θα πηδήξει χωρίς δεύτερη σκέψη
ξωπίσω του. Βλέπει τον εαυτό του σαν Terminator, και βασικά έτσι τον βλέπουν και όλοι οι υπόλοιποι.

4) Ο Michael Bay: αυτός ο τύπος τα έχει παίξει! Έχει ένα και μοναδικό χαρακτηριστικό: είναι θεαματικός μέχρι βλακείας Ο ΠΙΟ AWESOME ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ!!!! Σε κάθε σκηνή
που εμφανίζεται θα κάνει (με επιτυχία) τα αδύνατα δυνατά για να είναι το κέντρο της προσοχής, και κάθε μια από αυτές τις σκηνές είναι ιστορία που θα γραφτεί στο ίντερνετ και σε αγνώστους που
θα έχουν την ατυχία να κάθονται δίπλα σου στο μπαρ και θα αναρωτιούνται για τι στον πούτσο πράγμα μιλάς. Με άλλα λόγια, ο τύπος είναι το υλικό από το οποίο φτιάχνονται οι θρύλοι.
Φωνακλάς, ενθουσιώδης, δεν μασάει από τσαμπουκάδες των NPCs και δεν απελπίζεται ποτέ. Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημά του: δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ συναίσθηση του κινδύνου,
μπροστά στην προοπτική να κάνει κάτι γαμάτο, παρασέρνοντας στην πορεία την ομάδα στο χαμό ειδικά αν υπάρχει ενδεχόμενο Kewl L00T, οπότε την πατάει
ταχύτερα ακόμα και από το Κρεας. Γενικά από το πολύ χόλυγουντ και άνιμε του την έχει βαρέσει και θεωρεί πως ο ήρωας δεν πεθαίνει, οπότε τα παίζει αψήφιστα όλα κορώνα- γράμματα. Στα
skills του είναι πρωτεϊκός: οτιδήποτε και να πάρει, θα το χρησιμοποιήσει με τον πιο ποζερίστικο τρόπο που υπάρχει- κανένας άλλος δεν θα μπει στο μπελά να σου περιγράψει με
τόσο πάθος πόσο γαμάτα φλουδίζει τις πατάτες για τη ζαριά που θα ρίξει στο Cooking: patato salad. Νομίζει πως είναι ο Monkey D. Luffy, άλλα οι άλλοι τον βλέπουν σαν Earl Hickey.

5) Ο Νάρκισσος: ο καλύτερος φίλων των σαδιστών GMs. Σε αντίθεση με τον Michael Bay που τα κάνει όλα για να τον βλέπουν, αυτός λειτουργεί με γνώμωνα να αρέσει ο ίδιος στον εαυτό του
αδιαφορώντας στο φουλ για τους άλλους. Έτσι, δεν τον νοιάζει αν έχει μπερδέψει τα κονσεπτ δημιουργώντας κάτι τελείως άσχετο με την αισθητική του campaign, όπως πχ ρομποτικό σαολίν
μόνκ σε τολκιενική Μέση Γη, γαμώντας το feeling για όλους. Στη συντριπτική πλειοψηφία φτιάχνει Dexterity-based χαρακτήρες (κατά προτίμηση elves) για να νιώθει ευκίνητος και στυλάτος σε
αντίθεση με τον χοντροπατάτα real- life εαυτό του. Λίγες στιγμές δίνουν τόση ικανοποίηση όση το να του ταπεινώνεις τον αυτάρεσκο χαρακτήρα μπροστά σε όλους. Συναντάται σε 3 υποκατηγορίες:
 5-i) Δε-μαν-γουίθ-νόου-νέημ, φάση Clint Eastwood. Παίζει generic-proto-ninja-assassins ντυμένους στα μαύρα και σχεδόν πάντα είναι evil, ή έστω μηδενιστής που δεν έχει να χάσει τίποτα. Όντως δεν έχει. Νομίζει πως ο χαρακτήρας του είναι η μοναδική ανώνυμη χιονονιφάδα, αλλά όταν του τον σκοτώσετε, στο θάνατο έχει όνομα: His name is Robert Paulsοn!
 5-ii) Η μαϊμού: με τη σειρά του χωρίζεται σε 2 υπόυποκατηγοριες: α) ο MMOας που θέλει να κάνει τον χαρακτήρα του από το WoW, L2 ή ότι σκατά παίζει, και ψάχνει μάταια να βρεί τα items του στον κόσμο σας, και β) το ξεπατίκωμα από anime, σειρά, ταινία ή ό,τι νάναι, κατά 90% κλωνους των Sasuke, Arucardo (sic) και άλλων αμφιβόλου σεξουαλικού προσανατολισμού bishonen gaylords. Ξέρετε φυσικά πως αντιμετωπίζουν όλοι τις αντιγραφές, έτσι? Ούτε καν saving throw μην του επιτρέψετε.
 5-iii) Η emo χοντροφακλάνα: είναι η 2η κατηγορία στην οποία εντάσσονται συνήθως οι γκόμενες. ΠΑΝΤΑ μα ΠΑΝΤΑ.... ....μα ΠΑΝΤΑ (infinity) θα είναι elf spellcaster με charisma 18+ ευγενικής

καταγωγής, ή αν παίζει vampire (έχουν πολύ μεγάλη κλίση στο τελευταίο), τότε Toreador ή Lasombra. Χωρίς εξαιρέσεις. Για άλλη μια φορά έχει (δικαιολογημένα) κόμπλεξ με το πάχος της και

την αντιθηλυκότητά της. Φυσικά όλοι βλέπουν τι μπετονιέρα είναι, οπότε δεν ξεγελάει κανέναν, ούτε καν τον εαυτό της.

6) Το Troll: είναι η πλέον ύπουλη κατηγορία, που έχει μοναδικό σκοπό της ύπαρξής της να σπάσει μπάλες προκειμένου να διασκεδάσει. Προσοχή: έχουν το ability να παριστάνουν οποιαδήποτε από

τις προηγούμενες κατηγορίες προκειμένου να πετύχουν το στόχο τους- και το κάνουν ΚΑΛΑ. Μπορεί να περάσει ακόμα και μισό session μέχρι να τους καταλάβετε, και πλέον θα είναι πολύ αργά.

Τα έξυπνα trolls παίζουν διακριτικά και χειραγωγούν με ήπιους χειρισμούς τους άλλους να τα κάνουν σκατά. Αν το troll είναι ηλίθιο, θα είναι φανερό και θα κάνει επίτηδες σπασαρχίδη απροκάλυπτα

εχθρικό προς τους υπόλοιπους χαρακτήρα: πάλαντιν σε evil party, θνητό κυνηγό μεταφυσικών σε οτιδήποτε έχει κυκλοφορήσει η White Wolf, τον Drizzt, κτλ. Αν για οποιονδήποτε λόγο
παρατηρήσετε να υπάρχει κάποιος τέτοιος στην ομάδα σας (και δεν είστε εσείς αυτός) απλά πείτε του ξεκάθαρα να κόψει τις μαλακίες και αν δεν το κάνει (που δεν θα το
κάνει) χρησιμοποιήστε τον για παραδειγματισμό. Εκτός βέβαια αν δεν θέλετε συνειδητά να πέσει ξύλο για πλάκα, οπότε μην ξεχάσετε τα ποπ πορν (sic)

7) Ο Villager NPC: είναι ο πλέον φιλησυχος της υπόθεσης, άσχετος με το παιχνίδι, γκόμενα του GM που δε νιώθει αλλά θέλει να βρίσκεται εκεί, ή κάποιος που τον έχουν δουλέψει επειδή δεν

έχουν χώρο για τα sessions και παίζουν σπίτι του. Το άτομο αυτό δε θα σας δημιουργήσει προβλήματα γιατί απλά δεν νοιάζεται αρκετά, και συνήθως ασχολείται με κάτι άσχετο ενώ οι άλλοι
παίζουν. Μόνος μπελάς είναι να του φτιάξουν χαρακτήρα ή όταν έρχεται η σειρά του στη μάχη- οπότε 9 στις 10 γίνεται κανονικός NPC, ή περιορίζεται στο "βαράω... ξέρω-γώ? όποιον νάναι. τι
ρίχνω? οκ, βάρεσα. " με φωνή ρομπότ. Αγνοήστε τον.

Facebook Facepalm

Υπάρχει ένας πολύ απλός λόγος για τον οποίο το facebook έχει κυριαρχήσει στην συνείδηση και το χρόνο του μέσου νεοέλληνα έναντι του myspace και του twitter. Μακάρι η απάντηση να ήταν
πως είναι λιγότερο γκαίη. Αλλά όχι. Ο λόγος αυτός είναι......

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ.

Σκεφτείτε το. Υπάρχουν από τη μία πλευρά τα πιτσιρίκια και οι αγάμητοι losers που θα καταπιαστούν με ό,τι καμμένη μαλακία βρουν στον υπολογιστή τους (λέγε με WoW και λοιπά MMO).

Αυτοί είναι η στάνταρ μερίδα των νέων. Από την άλλη όμως έχεις τις γκόμενες που δεν ασχολούνται (κάνουν αληθινό σεξ) και τους μεσήλικες που δεν σκαμπάζουν από PC ("Τι υπολογιστή

θέλετε? -έναν μαύρο!") και όμως εργασίας ένεκεν, είναι υποχρεωμένοι να τα υποστούν. Γιατί για να λειτουργήσει η βαβούρα της ελληνικής γραφειοκρατίας σωστά, χρειάζονται τύποι που

δουλεύουν σε γραφεία. DUH! Κι επειδή φυσικά κουράζονται πολύ να εξυπηρετούν τον κόσμο, θέλουν να χαλαρώσουν κάπως οι άνθρωποι, και το μόνο που έχουν μπροστά τους είναι το

μηχάνημα του σατανά. Άρα θα παίξουν παιχνίδια. Κι αν πεις στον άλλο "κάνε partial install στο root directory και κάνε overwrite το crack με το ίδιο όνομα πάνω στο executable" θα βγάλει 404 (και

άντε να του εξηγήσεις και το 404 μετά). Η λύση: τα χαζοπαίχνιδα του facebook. Όλα ξεκινάνε αθώα με μιά φώτο κι ένα όνομα, για να παίξουν ένα παιχνιδάκι. Και πλέον την έχουν πατήσει.

Τουλάχιστον μη λέτε μαλακίες ότι το έχετε μόνο για να βρίσκετε την ύλη για την εξεταστική.

Η ελληνική πραγματικότητα, διηθεί και μετατρέπει τα πάντα σε μιά μικρογραφία της μαλακίας που τη δέρνει. Έτσι, τις ίδιες μαλακίες που ακούς όταν πας με τον άλλον ηλίθιο για καφέ, έχεις

τώρα το προνόμιο να τις διαβάζεις στη δουλεία σου ή και σπίτι σου, όπου μπορείς να καπνίζεις. Για χάρη της κοινωνιολογικής μελέτης του μέσου μαλάκα νεοέλληνα χρήστη fb, θα

προσπαθήσουμε να τα αναλύσουμε κατά κατηγορίες.

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ
Η ρίζα του κακού. Από εδώ ξεκινάνε όλα. Υπάρχουν 2 βασικές κατηγορίες:

 Ι) παιχνίδια για κάψιμο, που σε αγχώνουν σαν διάολος για να τα βγάλεις μέσα στον λιγοστό χρόνο και να είσαι και καλά λιγότερο άχρηστος από τους περισσότερο άχρηστους φίλους σου. Ή εναλλακτικά πόκερ, για να το παίζεις Nick the Prick παίρνοντας ανύπαρκτα λεφτά. Μετά λένε πως η μαλακία είναι χάσιμο χρόνου.
ΙΙ) Spamming-games. Σε αυτά το μόνο που χρειάζεται είναι να μαζευτούν 5-6 κρετίνοι και να στέλνουν ο ένας στον άλλο καρφιά και σανίδια για να χτίσουν αχυρώνες και μπουρδέλα. Μετά,

αγοράζουν γελάδια και πουτάνες και γίνεται τρικούβερτη εμποροπανήγυρις (sic) στη φάρμα. Το πρόβλημα ποιό είναι? Σπαμμάρουν ΑΝΕΛΕΗΤΑ. Βγάζουν 9000 posts την ώρα ώστε να μπορούν

να στέλνουν τα εικονικά συμπράγκαλα ο ένας στον άλλο, με αποτέλεσμα να σου πρήζουν ταρχίδια. Και οκ, το δέχομαι, η εταιρεία θέλει να προωθήσει με το ζόρι το παιχνίδι της κι έτσι

διαφημίζεται. Αλλα για να στείλεις καρφιά σημαίνει πως θα έπρεπε να έχεις. ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΑΝΑΓΚΑΖΕΙ ΝΑ ΤΑ ΖΗΤΑΣ???  Χρησιμοποίησε τα δικά σου.

ΟΝΟΜΑΤΑ
Ι) Ο προβλέψιμος: είναι το άτομο που απλά γράφει το όνομά του σε ελληνικά (ενίοτε στα greeklish) , με τόνους, και συνήθως ΚΕΦΑΛΑΙΑ επειδή είναι άμπαλος απο CapsLock (protip: αν το

πατήσεις δεύτερη φορά, το ξαναγυρνάει από κεφαλάια σε μικρά). Κάποιοι το κάνουν από έλλειψη φαντασίας. Ορισμένοι ελληνογράφοι θεωρούν τα greeklish ως προσβλητικά για τη γλώσσα τους, την πατρίδα και το ήθος τους, και ψάχνουν ευκαιρία να σου την πουν παρόλο που οι ίδιοι κάνουν τόσα ορθογραφικά στα ελληνικά ώστε να καταντάει eye-fucking. Συνήθως βάζουν φωτογραφία

ταυτότητας ή κάποια που χαμογελάνε, από τα τελευταία βαφτίσια που επισκέφτηκαν.
ΙΙ) Ο γαμοπρόσαλλος: το καλαμπούρι ΔΕΝ έχει σχέση με τον γάμο. Εδώ εντάσσονται άτομα που είναι στο FB  με αποκλειστικό και μόνο σκοπό το σεξ. Αυτό αντανακλάται τόσο στα ονόματα ( Ivan Gay, Manolios o Mphxths, Kanw Pipoules και τα ρέστα), όσο και στις φώτο τους: πούτσες, αρχίδια, κωλομέρια... εμμμμ..... αυτά. Αν νομίζεις πως θα βρείς αντίστοιχες γκόμενες, γελιέσαι. ΑΝ πετύχεις

τίποτα με βυζιά ΒΕΒΑΙΩΣΟΥ πρώτα α) πως δεν έχει πούτσα, β) πως την φώτο δεν την κατέβασε από το 4chan κανένα χοντρό μουσάτο troll για να την παίξει με αυτά που θα του πουν οι μαλάκες

που ψαρώσουν.
ΙΙΙ) Ο σχεδόν κούλ: Αρχικά ήμασταν κάτι καμμένοι που αγαπούσαμε πολύ τους χαρακτήρες μας στο RPG και κάτι παλικαράκια που πραγματικά πιστεύανε πως αν λέγονται Sasuke ή Sawyer θα

τους γουστάρουν οι γυναίκες. Μετά έγινε μαζική είσοδος από πιτσιρικαρία που αλλάξανε από κατηγορία Ι) σε ΙΙΙ) γράφοντας παπαριές του τύπου "Mpampis o Flou", " Den thn Paleyw", " Patates

Exete" και τέτοια. Οι πιό μετριοπαθείς χρησιμοποιούν τον συνδυασμό όνομα-πόλη πχ Vladimir Ampelokhpoi. Οι χειρότεροι βάζουν κάτι υπερβολικά φιλοσοφημένα του στυλ Introversive Outthinker

μπας και πηδήξουν καμιά ψάρω. Γράφουν σχεδόν πάντα σε greeklish ή προσπαθούν να το παίξουν έξυπνοι με ψευδό-133t. Τα αποτελέσματα είναι ανάλογα των ελληνικών των "προβλέψιμων".Οι

φωτογραφίες είναι σε φάση δραματικής σκηνοθεσίας για να δείχνουν πόσο κουλ είναι, με έμφαση στο δήθεν έξυπνο ύφος. Αν όχι, τότε είναι κάποιος χαρακτήρας

κινουμένων σχεδίων.

ΣΤΑΤΟΥΣ
Η μαλακία εδώ πάει σύννεφο. Δεν κάνω πλάκα! Είναι κάτι το απίστευτο! Σας προκαλώ να ανοίξετε το fb και αν ΔΕΝ δείτε τουλάχιστον 1 από τα παρακάτω, κρατήστε screenshot και θα σας

κεράσω μπύρα.
1) Variemaiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii !!!!!!!!! (ανεξαρτήτως αν είναι σε greeklish ή όχι, το να επαναλαμβάνεται ο τελευταίος χαρακτήρας ή και τα θαυμαστικά είναι must)
2) Στίχοι από τραγούδια όλα τους ανεξαιρέτως σοβαρά/σκεπτόμενα/ποιοτικά- alternative (μπλιαχ)/καψούρας. Bonus ποντοι αν στα καπάκια ανεβάσει και το αντίστοιχο τραγούδι.
3) In-jokes για την παρέα τους, ελεϊνές ατάκες τους ή ανέκδοτα ("ti petaei pio pshla apo ton peter pan? O peter parapan! axaxouxa!")
4) Ανοιχτή συζήτηση για κάτι που πρόκειται να κάνουν μέσα στη βδομάδα ("Kyriakh pame tavernaki! ouaou!"). Μπόνους πόντοι όταν ανακατεύονται στις διαπραγματεύσεις και άσχετοι friends

δημιουργώντας χάος.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Πέρα από τις φώτο του προφίλ. Τι να πρωτοπεί κανείς! Τα πυρά διασταυρώνωνται: στη μια γωνία του ρινγκ, αυτοί που δείχνουν πόσο καλά περνάνε με την παρέα τους, κάτι που φυσικά δεν

ενδιαφέρει κανέναν, παρά λιμασμένους που ψάχνουν να την ψωροπαίξουν με καμιά φώτο που θα δείχνει ένα καλό μουνί με βυζάρες και κωλάρα με κολλητά -και φυσικα εγώ

ΔΕΝ είμαι ένας από αυτούς. Από την άλλη, έχεις του δήθεν ευαίσθητους καλλιτέχνες που ανεβάζουν όποια μαλακία τους κατέβει τέχνη. Όσο δεν σε ενδιαφέρει να σου βάζουν να δεις τις

τρομπιές τους στο κινητό άμα κάνεις το λάθος να βγείς για μπύρες μαζί τους, άλλο τόσο δεν σε ενδιαφέρει κι εδώ. Μια υποσημείωση: είναι ιδέα μου ή 9 στις 10 γκόμενες από όσες αντιστοιχούν

την κλωσσοπαρέα τους σε φωτο με πόδια, βάζουν πάντα την token χοντρή της υπόθεσης να tagάρεται στον αντίχειρα? 
Μια τελευταία ιδιαίτερη κατηγορία, είναι νεοσύστατα ζευγάρια που βάζουν

φωτογραφίες τους μαζί, ευελπιστώντας να δείξουν σε μαλακισμένους/ες πρώην να πάρουν τον πούλο με τρόπο. Κι αμα πιάνει εμένα να με χέσεις. Προχωράμε.

κυρίες μου, υλικό για tagging της κολλητής σας, προσφορά του blog

TI ΠΟΣΤΑΡΟΥΝ
1)"Δες το απιστευτο νέο βίντεο της Τζούλιας αποκτώντας Νόβα και Τζάμπα Ιντερνετ", κάντο πόστ σε 9000 φίλους σου.
2) "Αν νομίζετε πως κάνοντας πόστ σε 9000 φίλους σας θα δείτε το απιστευτο νέο βίντεο της Τζούλιας αποκτώντας Νόβα και Τζάμπα Ιντερνετ είστε μαλάκες, ενώ εγώ που σας βάζω να

σπαμμάρετε με τη σειρά μου είμαι έξυπνος"
3)Τραγούδια, που αρέσουν στους ίδιους, ξανά και ξανά. Οι duchebagέστεροι δε, νομίζουν πως κάνουν εκπομπή στο FB και είναι ο κύριος λόγος που υπάρχει η επιλογή hide. Μπόνους πόντοι αν γράψουν και τι συναισθήματα τους εμπνέει το τραγούδι. Μα σοβαρά, μετά εγώ φταίω που τους κοροιδεύω???
4) Groupάκια
4i) Ομάδες που ασχολούνται με μαλακίες και σπαμμάρουν τραγούδια ή βιντεάκια: "An to metal einai nekro tote sth gh perpatoun nekroi"
4ii) Ομάδες που παριστάνουν πως ασχολούνται με κάτι ενδιαφέρον για να μαζέψουν κόσμο και μετά το αλλάζουν. Είχα μπει σε μια ομάδα που λεγότανε "Kayliares me Vyzares" και την άλλη μέρα

μπαίνω και βλέπω πως μετονομάστηκε σε "Όλοι μαζί στη νεολαία ΠΑΣΠ". Κανονικά δεν θα έγραφα το όνομα της παράταξης γιατί τους έχω όλους εξίσου χεσμένους, αλλά με τσάτισαν.
4iii) Το Πλαίσιο και το e-shop. Oh, boy, κάποιος βαριέται πολύ στο τμήμα μάρκετινγκ. Όλο μαλακίες είναι τα παλικάρια, του τύπου "ποιά πιστεύετε πως έιναι η καλύτερη πόλη για φοιτητές" και

"Δείτε τι προϊον ΔΕΝ θα κυκλοφορήσει" σοβαρά. Μιλάμε για τόσο lameness που ούτε να trollάρεις δε λέει.
5)Το blog μου. Και μόνο με αυτό, εξιλεώνωνται για όλα.