Έκτακτο: LucasArts RIP

Ξεκινάμε με αυτό εδώ που διάβασα χτες βράδυ κι αρχικά νόμιζα πως ήταν αργοπορημένο Πρωταπριλιάτικο. 

Κι έτσι μπήκε επίσημα η ταφόπλακα στο τέλος μιας εποχής. Της Εποχής των Γαμηστερών Adventures. Ακόμα και οι fans της Sierra οφείλουν να βγάλουν το καπέλο και να δώσουν τα σέβη τους. Στο κάτω-κάτω -όπως το βλέπω εγώ τουλάχιστον- δεν υπήρχε πραγματικά κόντρα ανάμεσα στις εταιρίες εφόσον ανήκαν σε δύο εντελώς διαφορετικές σχολές νοοτροπίας στα παιχνίδια τους. Ήθελες κάτι αμιγώς σοβαρό και με κάμποσα save and load, έπαιζες Sierra. Ήθελες κάτι χιουμοριστικό (που μπορεί ή μπορεί και να μην ήταν σοβαρό), στο οποίο δε γίνεται να πεθάνεις ή να γίνει unwinnable επειδή έχασες κάποιο στοιχείο, έπαιζες LucasFilm Games (όπως λεγότανε τότε).

Ωστόσο, πιστεύω η εποχή αυτή είχε πεθάνει -δολοφονημένη μπαμπέσικα- εδώ και 15 χρόνια με το Grim Fandango. Ειρωνεία? Ένα παιχνίδι που αναφέρεται στο Death by Stagnation και τη Μετάβαση σε ένα Διαφορετικό Afterlife μέσα από άπειρα ζόρια, έγινε η αφορμή ακριβώς για αυτό το πράγμα. Βλέπετε, το Grim Fandango μπορεί να ήταν παιχνιδάρα, αλλά στις πωλήσεις τα σκάτωσε, ίσως επειδή χώθηκε στα βαθιά με το ατσούμπαλο γύρισμα σε 3D (κατ'εμέ πέτυχε σε αυτό ;όσον αφορά στην ατμόσφαιρα, αλλά τώρα παρουσιάζω την γενική άποψη), ίσως γιατί θεματικά ήταν... υπερβολικά βαθύ. Όπως και να έχει, από την ευρύτερη κοινότητα των gamers δυστυχώς θεωρείται ως-

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΑ ADVENTURES.

Δεν κάνω πλάκα. Μη μου πείτε για τα απαράδεκτα Monkey Island 4 και ακόμα χειρότερα 5, αυτά δε μετράνε. Είναι όπως αν γαμήσεις κάποια υπερβολικά χοντρή και άσχημη, μετράει σαν να έχεις γαμήσει μείον μια γκόμενα, το ίδιο πράγμα. Και μετά οι άλλοι κατηγορούσαν το Grim Fandango. Wtf

Τέλος πάντων, όπως και να έχει, σε αυτό το σημείο οι GENIUS μάνατζερ της LA αποφασίζουν πως 'Αdventures are not safe $MONEY$, but do you know what is? Star Wars! Chewbacca and Darth Vader and Lightsabers OMG! $$$MONEY$$$'.

Και τα έπαιξαν όλα για όλα σε Starwars.

Το άλλο GENIUS moment ήταν που αποφάσισαν, αντί να είναι δημιουργοί, να γίνουν πλέον μόνο Publishers, για 'safe $MONEY$'. Το αντάλλαγμα ήταν 'μικρό': κάπως λιγότερος άμεσος έλεγχος στην δουλειά αυτήν καθ'εαυτή.

Κι έτσι γεμίσαμε παιχνίδια όπως το KOTOR2- που ενώ δεν ήταν κακό, έλειπε το 1/3 του παιχνιδιού επειδή το εξέδωσαν ενάμιση χρόνο νωρίτερα- ή το Star Wars Online σαν ακόμα-ένα-WoW-clone, που φυσικά είχε την απήχηση που οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα περίμενε (θέλω να πω, αντί να φτιάξουν κάτι πρωτότυπο και μοναδικό για άλλη μια φορά αντέγραψαν άλλους, μοιράζοντας την ήδη κατακερματισμένη πίτα σε ακόμα μικρότερα κομμάτια)

'Μα ήταν απίστευτη έκπληξη που με αυτήν την αλάνθαστη στρατηγική ελαχιστοποίησης κόστους σε σχέση με τα έξοδα (ξε)πουλήθηκαν στην Disney!'

-said no one ever

Δεν ήταν κάποια βαθιά συνωμοσία ή το uber master-plan του dark overlord, δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια γαμημένη αρπαχτή. Τα νέα αφεντικά είπαν 'fuck this shit, YOLO dude, let's make money and get the hell out of here'. Η βραχύβια προοπτική των πραγμάτων από μανατζερίσκους που τώρα ανέλαβαν μεγαλοεταιρείες η οποίες έχουν δημιουργήσει ένα Legacy είναι πραγματικά απίστευτη!

Anyway, δε χρειάζεται να μακρηγορούμε. Η Disney είναι κατά κόρον εκδότης και δεν έχει ανάγκη τον άλλο εκδότη που απορρόφησε-μόνο τα δικαιώματα για τα προϊόντα του. Κι ενώ δε νομίζω πως υπάρχει πραγματικά φόβος πως δε θα βγουν άλλες ταινίες Star Wars (ή μάλλον είναι αναπόφευκτο πως θα βγουν), αυτό που με στεναχωρεί είναι το Monkey Island series. 

Ναι, η σειρά δεν ήταν στα καλύτερά της με το Escape και θα έλεγα πως ξεπέρασε τον πάτο ανακαλύπτοντας νέα βάθη με τα καμώματα της Telltale Games, αλλά τώρα η Disney θα σκεφτεί πως: 'δεν έχει νόημα να εκδίδω δύο ανταγωνιστικούς μεταξύ τους τίτλους τη στιγμή που έχω τα Pirates of the Carribean, ειδικά τη στιγμή που τα MI βασίζονται στο Theme Park μας που λέγεται.... Pirates of the Carribean!'

Ασχέτως που ο ένας είναι 'σοβαρός τίτλος' και ο άλλος αναχρονιστική παρωδία. Τέσπα. Η LucasFilm Games είχε πεθάνει. Τώρα απλά βγήκε το πιστοποιητικό. Ας ελπίσουμε ο Tim Schaffer με τα Kickstarter του να αναβιώσει μόνος του την τέχνη του.

Ένα μακάβριος χορός, λοιπόν για το Grim Fandango.  Ας ευχηθούμε στον Manny να παραμείνει με τη  Meche στο Afterlife. Δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ.

Ένα γεμάτο spoilers requiem για τον Manuel Calavera. Ο διάλογος και η μουσική υπό το πρίσμα του σημερινού ποστ πρέπει να είσαι άκαρδος μαλάκαρος αν δε σε κάνουν να μελαγχολήσεις και να πιεις ένα ποτό μεσημεριάτικα.

*ο τυπάς κάτω αριστερά είναι ο Tim Schaffer

"You know, sweetheart, if there's one thing I've learned, it's this: nobody knows what's gonna happen at the end of the line, so you might as well enjoy the trip." 

-Manuel Calavera

Terror, Horror and Infectious Elements part #1

Σήμερα θα ασχοληθώ επιτέλους με το genre του τρόμου. Η αλήθεια είναι πως μπήκα πολύ στον πειρασμό να βγάλω πάλι κανένα πρωταπριλιάτικο pdf, αλλά θα ήταν so last season. Anyway, ξεκινάμε με τον διαχωρισμό του horror and terror της wikipedia. Ακολουθεί μετάφραση από Mpelalidiko:

Terror: το να ξέρεις πως θα συμβεί κάτι πάρα πολύ άσχημο, αλλά δεν είσαι σίγουρος τι θα είναι αυτό, από που και πότε θα σου έρθει και ΠΟΣΟ άσχημο θα είναι.

Horror: όταν εντέλει τα κακάκια χτυπήσουν τον ανεμιστήρα, είναι εκείνη η αίσθηση που σου λύνονται τα γόνατα καθώς συνειδητοποιείς πόσο πολύ την έχεις πουτσίσει. Εάν το horror γίνει σωστά, θα είναι πολύ χειρότερο από ό,τι περίμενες από το terror, αλλά επειδή συνήθως είτε α) δε γίνεται σωστά είτε β) μπαίνει σε εφαρμογή το trope Nothing Is Scarier, καταλήγεις να ξενερώνεις.


Στο ποστ αυτό θα προσπαθήσω να αναλύσω τα καλύτερα και τα χειρότερα tropes που πετυχαίνω και να βγάλω άκρη στο πως διάολο μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε pnp.


Τα 10 + 1 Tropes που χρειάζεστε για να κάνετε τον Μάικ να ανατριχιάσει:

1) Slow and Steady does it: Αυτό είναι το πρώτο και πιο μπελαλίδικο κομμάτι της όλης διαδικασίας. Πρέπει να χτίσετε σταδιακά την ατμόσφαιρα της επικείμενης απειλής. Για να το πετύχετε αυτό δώστε βάση σε τρία στοιχεία:

• ρυθμός: όταν λέω να το πάτε αργά δεν εννοώ να τη δείτε Κιούμπρικ, στα περίφημα intro των ταινιών του που σου δείχνει για 5 λεπτά κάτι εντελώς ανούσιο (στη Λάμψη ένα αμάξι σε ένα δρόμο, στην Οδύσσεια του Διαστήματος ένα διάδρομο). Πάρτε το χρόνο σας για να δείξετε πως ναι, υπάρχει απειλή, και ταυτόχρονα παρουσιάστε με συνοπτικό αλλά πλήρη τρόπο τα άλλα δύο στοιχεία.
• κόσμος: πρέπει να αποκτήσει το δικό του 'τύπο' και την αίσθηση του νορμάλ για τις περιστάσεις. Αν δεις και μάθεις τα πράγματα σε ηλιοφάνεια, θα γίνουν αυτόματα πολύ πιο ominous όταν σκοτεινιάσει.
• χαρακτήρες: για να πετύχει ο τρόμος, ειδικά ο personalized απαιτείται ταύτιση του θεατή με έναν χαρακτήρα. Αν όλοι είναι κόπανοι ή μαλάκες, ο θεατής θα είναι με το μέρος των τεράτων (βλέπε Walking Dead). Προφανώς, σε pnp αυτό ισχύει μόνο για τους NPCs αλλά αυτό είναι υπόθεση για μελλοντικό πόστ.

2) Το ακαθόριστο της απειλής, όπως η αίσθηση πως κάποιος -ή κάτι- σε παρακολουθεί. Όταν η ανταγωνιστική δύναμη είναι άγνωστη-αόρατη, αυτομάτως σου περιορίζει τη δυνατότητα να αμυνθείς (βλέπε 3). Έχω στο νου μου τρία λαμπρά παραδείγματα:

• στο τρέιλερ του The Pledge (0:48 omg), ΔΕ σου δείχνουν τον ανώμαλο.
• στο Silent Hill: Downpour, κάποιος σου αφιερώνει τραγούδια στο ραδιόφωνο και στα καπάκια κάθε φορά σκάνε τέρατα. Αργότερα, όταν βρίσκεις τον DJ, κάποιος αφιερώνει σε αυτόν ένα τραγούδι... Μάικ αν το διαβάζεις αυτό και μια περίεργη φωνή σε πάρει για αφιέρωση, totally δεν θα είμαι εγώ :P
• στο πρώτο επεισόδιο της σειράς invasion: ξαναβρίσκουν την τύπισσα που ήταν αγνοούμενη στο μυστηριώδη τυφώνα κατά τη διάρκεια του οποίου κάτι ήρθε στη γη, και παίρνει αγκαλιά την μπεμπέ κορούλα της. Το μικρό μουτρώνει και ζορίζεται: 'you smell different'. 
• 
  

3) Πρωτόγονοι Φόβοι: Η παράλυση και η αδυναμία να αντιδράσεις. Αυτό ακριβώς που ισχύει στην υψοφοβία και στην αίσθηση ότι 'πέφτεις' πριν σε πάρει ο ύπνος. Πρόκειται για το trope που αρνείται να εμπεδώσει ο Stephen King: όταν μπορείς να τα βάλεις με κάτι, αυτομάτως παύει να είναι τρομακτικό. Χάρη σε αυτήν την αρχή, τα βιβλία του Κάφκα μπορούν κάλλιστα να θεωρηθούν τρόμου, όπου ένα ακατάληπτα πολύπλοκο γραφειοκρατικό σύστημα-τέρας στρέφει την προσοχή του πάνω σου και σε καταβροχθίζει χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα για να το σταματήσεις, σαν ένας ιστός αράχνης που όσο το παλεύεις τόσο χειρότερα μπλέκεσαι. (btw: αράχνες: ό,τι πιο απαίσιο υπαρχει, αυτές οι κινήσεις που κάνουν τα πόδια τους, oh jesus, οι κινήσεις! για τις αράχνες βλέπε: uncanny valley, επόμενο ποστ)


4) Το μεταφυσικό ενάντια στο καθημερινό-απτό, και η σχέση του με το willing suspension of disbelief. Αυτό είναι βέβαια κάπως υποκειμενικό και σχετίζεται με τις παραδοχές που δύναται να κάνει ο αναγνώστης, αλλά προσωπικά λίγα πράγματα είναι λιγότερο τρομακτικά από το σαφές μεταφυσικό. Όταν ο άλλος σου λέει 'demon', 'satan' και τα ρέστα, αυτομάτως έχω στο μυαλό μου Balrogs. Επικό ναι, τρομακτικό όχι. Κάτι τέτοιο, το θετικό, ορθολογικό μυαλουδάκι μου το καταχωρεί ως 'αδύνατο να συμβεί' οπότε το WSD πάει περίπατο. Παράδειγμα: από τα βιβλιαράκια που πουλάνε στα κτελ, 'Ο Ψυχαναλυτής' (John Katzenbach), που δέχεται απειλητικό γράμμα από έναν ψυχάκια που υπογράφει ως 'Ρουμπελστίλτσκιν' και σε περίπτωση που δεν ανακαλύψει ποιος είναι και γιατί τον μισεί θα του καταστρέψει τη ζωή. Και το κάνει. Εδώ είναι επίσης που διαπρέπει ο Κάφκα, στη Δίκη (κι έπειτα το γυρνάει τούμπα στην Κατσαρίδα).

5) Η Σήψη. Όχι μόνο σωματική, αλλά και πνευματική. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να δώσεις την αίσθηση θανάτου από το να δείξεις τα αποτελέσματά του, όπως αυτά εμφανίζονται σταδιακά στην πράξη. Η Σήψη φαίνεται προφανώς όχι μόνο στους χαρακτήρες αλλά και στο περιβάλλον: εγκατελειμμένα κτίρια που άλλοτε ήταν χαρούμενα μα πλέον καταρρέουν από την αδιαφορία, ειδικά λούνα παρκ, πολυκαταστήματα και μέρη αναψυχής-μέρη συνδεδεμένα με ξεγνοιασιά που όμως πλέον έχουν γίνει απειλητικά, και το δείχνουν, συμβολίζοντας τη μιζέρια και τον αργό, οδυνηρό θάνατο...


(δυστυχώς βγαίνει πολύ μεγάλο, οπότε πάρτε ένα γατί και to be continued)

όσοι θέλετε να κάνετε αφιερώσεις στο Μάικ με voice distortion, εδώ: https://www.facebook.com/InnerVoyageShow

Guest Review: Tomb Raider

Σήμερα τα 20πλευρα έχουν την τιμή και την χαρά να φιλοξενήσουν ένα review του φίλτατου Mr. Paralogic O, που ίσως να ξέρετε από το blog του.

Αν όχι, τότε ΣΙΓΟΥΡΑ θα έχετε δει παλαιότερες δουλειές του (αν όχι, επιβάλλεται).

Παραθέτω το review και τις pics ως έχουν, (τα δικά μου σχόλια είναι με πλάγια γράμματα).

Θυμάμαι μικρό παιδάκι όταν έπαιζα Tomb Raider 1 χαζεύοντας το τρίγωνο στήθος της Lara και φυσικά τον τετράγωνο πισινό της.

Όλα αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν καθώς το νέο Tomb Raider είναι η χαρά του μπανιστιρτζή, με γραφικά που δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης του τι βλέπεις. Σαν να μην έφτανε αυτό  έχουμε και μια Lara που βογκάει (συνέχεια και με το παραμικρό)  ηδονιζόμενη ίσως από την γεμάτη αδρεναλίνη περιπέτεια της.

Ποιος γκρεμός;

 (Μήπως καλύτερα: 'Ποιός γκρεμόοοοοοοοοοοο...')

Η μητέρα του Μπάμπι βρίσκει τραγικό θάνατο αλλά είναι πεντανόστιμη.

Μητέρα του Μπαμπι Συνταγή

• 1 ελάφι
• 2 βέλη (ένα στο θώρακα, ένα στο κεφάλι)
• 1 Καλή φωτιά

 «Συγγνώμη κύριε κρεμασμένε ανάποδα αλλά θα ήθελα το τόξο αν δεν σας είναι πρόβλημα, ευχαριστώ»

Το στόρι ξεκινά με την μικρή Lara να αποτελεί μέρος μιας αρχαιολογικής αποστολής η οποία ψάχνει ένα μυστηριώδες νησί. Δυστυχώς για αυτούς όμως ξεσπάει μια καταιγίδα οπότε  το πλοίο μπατάρει και οι αρχαιολόγοι – ναυαγοί βρίσκονται εντελώς τυχαία στο νησί που τόσο πολύ έψαχναν. Εκεί τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα διότι το νησί κατοικείται από κάτι περίεργους τύπους με περίεργα γούστα.

(Για κάποιο λόγο η όλη φάση μου θυμίζει το LOST, και είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος να μην ασχοληθώ με το game, ο άλλος είναι πώς έχει ελάχιστο- σχετικά με τα προηγούμενα- fanservice)

Στο νησί τούτο λοιπόν η Lara θα εξελιχτεί από αθώο κοριτσάκι σε μίγμα των John Rambo, Steven Seagal, Bear Grylls και James Bond.

Το  πρώτο της kill το κάνει σε ελάφι από το οποίο μάλιστα ζητά συγγνώμη διότι αναγκάστηκε να το δολοφονήσει. Η ανάγκη για επιβίωση όμως δεν αφήνει πολλά περιθώρια και μερικά λεπτά αργότερα σφαγιάζουμε τους εχθρούς τον ένα μετά τον άλλο.

Η μετάβαση από αθώα περιστέρα σε αιμοσταγή σφαγέα γίνεται πολύ γρήγορα στο παιχνίδι πράγμα που χαλάει ίσως λίγο την ιστορία αλλά προάγει την βία και την δράση οπότε we are cool with it.

(κανονικά θα διαφωνούσα, αλλά εφόσον η ιστορία θυμίζει τόσο πολύ το LOST, θα πάω πάσο)

Στα άρματα στα άρματα εμπρός στον αγώνα με την Lara να χρησιμοποιεί στην αρχή ένα τόξο το οποίο αργότερα συμπληρώνεται από ένα πιστόλι, αυτόματο όπλο και shotgun! Κατά την διάρκεια του παιχνιδιού τα όπλα παίρνουν upgrades και γίνονται περισσότερο αποτελεσματικά. Μέχρι και το ορειβατικό της τσεκούρι χρησιμοποιεί, κυρίως σαν finisher move στα μούτρα των εχθρών.

Η Δυσκολία του παιχνιδιού δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, πράγμα που ισχύει και για τους γρίφους. Το πολύ-πολύ να ψοφήσεις σε σημεία με πολύ πιστολίδι μια-δυο φορές και ίσως κολλήσεις σε κάποιον γρίφο επειδή είσαι δευτέρα δημοτικού.

(μπα, τα πιτσιρίκια παίζουν μόνο GTA και LoL) 

Ο χειρισμός του παιχνιδιού είναι πολύ ακριβής τόσο στην μάχη όσο και στο platforming, ενώ η κάμερα επιτέλους μοιάζει άψογη χωρίς να δημιουργεί προβλήματα όπως συνήθιζε. (το λέγαμε κιόλας σε κάποια φάση στα comments αυτό με την κάμερα)

Η στρατηγική έχει το μερίδιο της στις μάχες καθώς με μερικά stealth kills(τόξο, ορειβατικό τσεκούρι) τα θύματα μας μειώνονται δραματικά σε αριθμό. Αν είσαι τύπος Steven Seagal φυσικά δεν σε απασχολούν τέτοιες λεπτομέρειες οπότε και το shotgun έχει τον πρώτο λόγο.

Πολύ καλή δουλειά έγινε εκτός από το gameplay και στα γραφικά του παιχνιδιού με τα εφέ να αποτελούν το κερασάκι στην τούρτα.

Ο καιρός άλλοτε ήρεμος, βροχερός, καταιγιστικός αποδίδεται πολύ ρεαλιστικά σε σημείο να θες να της δανείσεις την ζακέτα σου μιας και η ηρωίδα μας τριγυρνάει με ένα αμάνικο αποδεικνύοντας περίτρανα πως οι γυναίκες δεν κρυώνουν.

(αναρωτιέμαι αν το κρύο και το νερό έχουν επίδραση στα.... γραφικά του αμάνικου. χμμμμ)

«Ναι βία στα videogames» θα έγραφε το πανό μου εάν ποτέ διαδηλώναμε ενάντια στην λογοκρισία των games. Ευτυχώς το Tomb Raider έχει μπόλικο αίμα και εκρήξεις πράγμα που το καθιστά αμέσως διασκεδαστικό. Μιλάμε για πολλές εκρήξεις, τα πάντα είναι υποψήφια προς ανατίναξη, όπως επίσης τα πάντα είναι υποψήφια θύματα.

Σε αρκετά σημεία συναντάμε μικρά ζωάκια όπως κότες, ποντίκια, κουνέλια τα οποία τρέχουν ανυπεράσπιστα μην αφήνοντας μας άλλη επιλογή παρά να τα πυροβολήσουμε εν ψυχρώ. Το achievement “Tastes Like Chicken” επιβραβεύει την οποιαδήποτε βάναυση εκτέλεση τους.

Θυμάμαι πάντοτε ψοφούσε φρικιαστικά η Lara είτε από ελεύθερη πτώση σε βράχια είτε από καρφιά και αιχμηρά αντικείμενα. Στο καινούργιο Tomb Raider υπάρχουν όλα αυτά και ακόμη περισσότερα  με αρκετή λεπτομέρεια. Μερικά death scenes είναι τόσο βάρβαρα που από μόνα τους αποτελούν έναν καλό λόγο για να ζεις.

 Σε κάθε base camp μπορούμε να ανεβάσουμε skill, να κάνουμε κάποιο weapon upgrade η τίποτα από τα δύο. Το save γίνεται αυτόματα.

Διάσπαρτα στο χάρτη υπάρχουν και διάφορα βιβλία, αντικείμενα αρχαιολογικά κτλ κτλ για να μαζέψουμε, φυσικά όσο πιο πολύ ασχοληθεί κανείς τόσα περισσότερα achievements θα πάρει (γούστα είναι αυτά) ιδιαίτερα αστείο βρήκα το achievement «Bookworm” (ναι κάτι λείπει) (<-- δεν το έπιασα)

Η Lara Croft είναι μια γυναίκα με πάθος. Εσύ; Το Tomb Raider είναι ένα από τα παιχνίδια όπου μια μαχόμενη γυναίκα ανταπεξέρχεται επάξια στις απαιτήσεις των δύσκολων περιστάσεων της ζωής. Οπότε αμέσως αμέσως συμβάλει και στην ισότητα των δυο φύλων παράγοντας έτσι φεμινιστική δράση. Οι υπόλοιπες γυναίκες βέβαια της ομάδας μας εμφανίζονται αρκετά πιο αδύναμες και αδιάφορες σαν χαρακτήρες οπότε συγκαταλέγονται στην κατηγορία «φέρε κάνα σάντουιτς»

Συνοψίζοντας έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι δράσης και platforming το οποίο τα καταφέρνει εξίσου καλά και στα δυο. Η ιστορία δένει το όλο σκηνικό ικανοποιητικά, τα γραφικά είναι παρά πολύ όμορφα με πολλή λεπτομέρεια, ο ήχος από την μεριά του κάνει τα μέγιστα στην απόδοση των σκηνών δράσης αλλά και σε στιγμές ηρεμίας, ο χειρισμός εύκολος και αποτελεσματικός,  γενικώς θα τολμούσα να προβλέψω πως το Tomb Raider  αποτελεί ένα από τα παιχνίδια της χρονιάς αν και έχουμε μόλις Μάρτιο μήνα. (εκτός και αν δε βαρεθώ να παλεύω με το Word και τον Blogger οπότε όταν θα διαβάζετε αυτό το review θα είναι Ιούνιος)

Κοίτα πέφτει ένα αεροπλάνο, κάνε μια ευχή!

 ('εύχομαι αυτή να μην είναι η πτήση Oceanic 815!')

Μερικές από τις τουριστικές ατραξιόν του νησιού.

(για κάποιο λόγο η παραπάνω μου ταιριάζει οπτικά περισσότερο σε ένα ενδεχόμενο sequel για το Vampire: Bloodlines, παρά σε TR.)

  Τσεκούρι στην καρωτίδα; Πνίξιμο με τόξο; Shotgun στα δόντια; Ποιος ξέρει.

Grumpy kitten disapproves this review

(εφόσον έβαλε γατί, δεν έχω θέμα)